English — Español — 中文 — Deutsch — Français — Italiano — 日本語 — 한국어 — русский — Português — Nederlands

Tia Clark groeide op in Charleston, South Carolina, dat een pittoreske stad in het zuiden van Amerika is en bekend staat om de charmante architectuur, gastvrijheid en iconische zuidelijke keuken; met name de visgerechten. Ze begon haar carrière in de horeca bijna twintig jaar geleden als afwasser, en is nu manager van een aantal lokale bars.

Een paar jaar geleden besloot ze te stoppen met roken. Roken was bijna twee decennia een gewoonte geweest en omdat haar lichaam negatief reageerde op de verandering, zocht ze professionele hulp. Als onderdeel van haar herstel, adviseerde de dokter haar om actiever te gaan leven. Toen haar neef dus aanbood om samen krabben te gaan vangen, greep ze die kans aan. Na die eerste keer was ze direct verslaafd.

“We bleven wel vijf of zes uur weg, en in de maanden daarna ging ik iedere dag op pad”, vertelt Tia. “Misschien zocht ik iets om de tijd mee te vullen nadat ik was gestopt met roken, maar ik moest het gewoon doen omdat het mijn ziel voedde.”

Ze was zo enthousiast over haar nieuwe hobby, dat ze iedere dag foto’s van haar vangst op sociale media plaatste. Zo kwam het onder de aandacht van haar gemeenschap en van haar klanten, die haar aanmoedigden om haar ervaring te beginnen.

We spraken af met Tia om te praten over de lange weg naar haar nieuwe passie, wat ze in haar bijna twintigjarige carrière in de horeca heeft geleerd over het succesvol organiseren van een ervaring, en welke invloed haar gasten op haar hebben.

Over het beginnen van haar ervaring

De ervaring kwam langzaam op gang, maar al snel kreeg ze meer gasten. Ze zag wat de ervaring in haar boven bracht en ook in de mensen die ze meenam naar de haven van Charleston.

“Nadat ik mijn eerste twee recensies kreeg, begon het als een trein te lopen.Ik dacht: wat gebeurt hier? Mijn bar had nog steeds fulltime mijn aandacht nodig. Het voelde alsof ik per ongeluk een toeristische onderneming was begonnen in een van de populairste toeristische steden van het land.

Er gebeurde gewoon iets magisch daar in de haven. Ik werk al zo lang in de horeca, en mensen kunnen echt heel vervelend zijn. Dat is het beeld dat in mijn hoofd leefde. Ik wilde geen nieuwe mensen meer in mijn leven toelaten. Ik had geen ruimte meer voor nieuwe vrienden.

Nu ga ik met deze mensen naar de haven en heb ik ervaringen waarvan ik niet meer dacht dat ik ze met mensen kon hebben. Zo gaat het elke keer als ik via Airbnb een reservering krijg. Het is heel spiritueel, alsof ik buiten mijn eigen lichaam treed. Het heeft letterlijk alles weerlegd over wat ik over willekeurige interacties met mensen dacht te weten.”

Over de voorbereiding

Hoewel ze nu haar passie deelt met reizigers van heinde en verre, zorgt ze er ook voor dat ze in de haven altijd tijd voor zichzelf maakt.

“Steeds wanneer ik een reservering krijg, zorg ik dat ik er een uur van tevoren ben. Ik maak dan met al het materiaal een ‘speeltuin’, alsof ik de enige ben die op pad gaat. En dan komt er iedere dag iemand van ergens in de wereld om voor een paar uur krabben met me te vangen. Ik doe iedere dag hetzelfde, maar door de mensen is het toch altijd een andere ervaring.

Iedereen die met me naar de haven komt, is er klaar voor en kan niet wachten om te beginnen. Ik doe mijn uiterste best om ervoor te zorgen dat deze mensen de best mogelijke tijd hebben. Het is iets heel speciaals voor mij, dus dat kost me niet veel moeite.”

Over wat iets een goede ervaring maakt

Volgens Tia is de eigen affiniteit van een host met de activiteit bepalend om een intense band met gasten te krijgen. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn.

“Je moet er niet te veel over nadenken. Voor mij is het niet meer dan het vangen van een paar krabben, maar voor hen is het een prachtige ervaring in een prachtige omgeving. Ze willen niet dat je er meer van maakt dan het is. Het is al geweldig. Daarom werd ik er verliefd op.

Het zijn de kleine dingen die me enthousiast maken bij krabben vangen. Wanneer mensen bijvoorbeeld aan het touwtje trekken, word ik enthousiast, omdat ik weet dat ze op het punt staan een krab binnen te halen. Ik ken het gevoel dat ze daarvan krijgen. Dan vangen ze de krab en stralen ze zoveel geluk uit. Dus waarom zou ik dat proberen te veranderen? Ik moet er alleen voor zorgen dat zij kunnen genieten van wat ik waardeer.

Het is lastig omgaan met mensen die te laat komen, want als ik hen moet bijpraten, vind ik dat dat ten koste gaat van de ervaring van iemand anders. Multitasken is enorm belangrijk. Je moet op alles zijn voorbereid. Mijn ogen houden alles in de gaten, wat ik gewend ben omdat we bij de bar geen deurwachters hebben.”

Over de beloning van een ervaring organiseren

Krabben vangen hoort helemaal bij Tia. Ze heeft zelfs een tatoeage van een krab op haar been, zodat ze kan meten of een gevangen krab groot genoeg is om te houden. Het was ooit een toevlucht voor haar, maar ze weet nu dat het delen van haar passie haar geluk alleen maar vergroot. Ze groeit als mens, en dit is nog maar het begin.

“Ik dacht dat ik de rest van mijn leven in de horeca zou werken. Ik heb niet gestudeerd, dus dit is het enige wat ik kan doen om de rekeningen te betalen, en ik ben er erg goed in. Maar omdat ik nu onderdeel van dit platform ben, heb ik het gevoel dat het daar niet bij hoeft te blijven.

Ik heb zin in het leven, wat ik eerder niet had. Puur door deze interacties met mensen. Voor iemand die lang niet met mensen om wilde gaan, is het bizar dat ik door de interactie met anderen me weer meer mens ben gaan voelen.

Ik zit pas vier maanden op dit platform en ik kan nu al een boek schrijven. Het is de gelukkigste tijd van mijn leven. Het verandert mij net zo veel als dat het hen verandert.”