Superhost Marianne was plotseling alleen in het huis dat zij en haar man voor zijn overlijden samen renoveerden. Om zichzelf door het verlies te slepen, begon ze haar eigen bedrijf. Ze opende haar huis in Californië voor gasten van over de hele wereld. In haar eigen woorden deelt ze hoe verhuren haar leven nieuwe betekenis heeft gegeven en wat het betekent om een vrouwelijke ondernemer te zijn:

Het was goed voor me om weer mensen en leven in mijn huis te hebben.

Toen ik Mike verloor, was er een enorm gevoel van verlies, leegte, een gat. Hij werd in mei 2017 geopereerd. Het zou een standaardprocedure zijn, maar er waren complicaties en hij overleefde het niet. Vier dagen daarvoor hadden we ons 26-jarig jubileum gevierd.

Mijn dochter kwam weer bij me in wonen om me gezelschap te houden. Bijna een jaar later vertrok ze weer en was ik opeens helemaal alleen thuis.

Ik herinner me geen specifiek moment meer, geen speciale reden waarom ik ben begonnen met verhuren. Maar het bleef maar door mijn hoofd spoken. In september 2017 ging ik op reis om vrienden in Oregon op te zoeken. Daar verbleef ik in een Airbnb. De verhuurder was een hele aardige kerel en ik vertelde hem wat me was overkomen. Toen begon het me te dagen dat ik zelf ook verhuurder zou kunnen worden.

Toen mijn man overleed,  liep ook zijn pensioen op zijn einde. Dat was een groot verlies van inkomen. Ik werk als zelfstandige, als leraar, schrijver en tuinarchitect. Maar ik kon me nergens op concentreren.

In mijn hoofd was Airbnb een eenvoudige bron van inkomsten. Maar het is wel echt werk. En als alleenstaande vrouw had ik ook wel mijn zorgen over de veiligheid. Ik heb sloten gekocht voor de logeerkamers en mijn eigen kamer, maar ik heb die van mij geloof ik maar één keer gebruikt, toen iemand ‘s avonds laat incheckte. Een kennis van me, die zelf ook verhuurt, stelde voor dat ik de beschrijving van mijn huis zo zou schrijven dat ik het soort mensen aan zou trekken dat ik zelf graag wilde verwelkomen. Tot nog toe lijkt dat te hebben gewerkt. Misschien is het naïef, maar ik heb over het algemeen het gevoel dat mensen geen kwaad in de zin hebben.

Verhuren werd voor mij een manier om geen kluizenaar te worden. Het werd een reden om het huis schoon te houden, een reden om me dapper op te stellen. Soms moet je jezelf een beetje bijeen rapen. Het was allemaal positief.  

Ik denk aan Mike bij elke persoon die in mijn huis komt. Dat is verdrietig, maar tegelijkertijd geeft het me kracht.

Hij heeft zoveel liefde in dit huis gestoken. Hij was timmerman. Toen we het huis in 1995 kochten was het een echte opknapper. Hij maakte er zo’n mooie plek van om te wonen. Als mensen in het huis binnenkomen en zeggen hoe mooi het houtwerk is, voel ik zijn ziel, zijn energie.

Ik voel me dan zo trots. Namens ons allebei. Wat fijn dat ik dat kan delen.

In het begin vertelde ik aan gasten dat ik net mijn man verloren had. Beetje bij beetje werd dat niet meer het eerste wat ik met ze deelde.

Ik ben ontzettend gezegend met de gasten die ik heb gehad. Ik woon in Santa Monica, dus mijn gasten willen naar het strand, naar de pier, naar Venice. Ik zag ze maar amper. Dat was perfect, want ik had nog steeds veel ruimte en rust nodig.

Af en toe kletsten we wat met een kopje koffie of zaten we op de schommel op de veranda met een glas wijn en het briesje vanaf de zee. Soms waren gasten gewoon aardige mensen om mee te kletsen. Het diende voor mij als een herinnering dat het leven gewoon doorgaat, hoe cliché dat ook klinkt.

Eén van mijn gasten was een jonge vrouw. Ik had haar niet verteld dat Mike was overleden, maar ze zag denk ik zijn foto’s in het huis hangen. Ze vertelde me dat ze haar vriend een paar maanden eerder was verloren bij een ongeluk. Daardoor kwam ik in de ongelooflijke positie om niet alleen mijn huis te kunnen openen, maar haar ook ruimte te bieden om over haar verlies te praten met iemand die het echt begreep. Voor mij was zij iemand met wie ik over Mike kon praten. We hadden iets gemeen, op een ongelooflijke manier. We hebben elkaar nog een paar keer berichtjes gestuurd na haar vertrek. Ik weet niet of ze ooit nog terug zal komen, maar we hebben eventjes een rol in elkaars levens gespeeld.

Als verhuurders delen we onze ruimtes, maar soms delen we nog zoveel meer.  

Door mijn huis te openen, was ik in staat om een ander iets te bieden terwijl ik me enorm uitgeput voelde.  

Nu heb ik mijn eigen bedrijf. Er valt veel te zeggen voor een bestaan als eigen baas, de volledige controle hebben over hoe je leven zich ontwikkelt. Het geeft een vrouw echt een krachtig gevoel.

Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar er is iets magisch aan het verwelkomen van een vreemde. Als verhuurders zijn we gidsen voor vermoeide reizigers. Als je pijn en verdriet hebt of eenzaam bent, helen interactie en verbinding je een klein beetje.

Foto met dank aan Marianne